اين نور بر دل بندهء مؤمن ظاهر شود هرچه غير حق باشد بسوزاند ، و اين نور ثمرهء خشيت دل مؤمن باشد ، بعد از آن اين آيات برخواند كه اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ « 21 » . چون من سخن‌هاى خواجه قدّس اللّه سرّه شنيدم و كمالات او مشاهده كردم ، و دلم گواهى داد كه او مقتدا و مرشد به حقّ است ، و حرمت و هيبت و تعظيم او باطن مرا فروگرفت ، تسليم اوامر و نواهى او شدم و همگى دل و جان خود را به دو سپردم ، و ترك اختيار خود كردم و مطيع اختيار و مراد او شدم ، و حيوة خود را گذاشتم ، به حيوة او زنده شدم و از خود فانى شدم ، و در دست مباركش همچون قطعهء موم شدم كه هر مهرى كه خواهد بر او نهد . چون حضرت خواجه رحمة اللّه عليه راستى قول و صدق

--> ( 21 ) . آيه 24 از سوره 39 : خدا براى هدايت مردم قرآن را كه بهترين سخنان است نازل فرمود ، كتابى كه آيه‌هاى آن ( در حسن نظم وجودت معانى ) با هم مشابه است و در آن ( ثناى خدا و خاصان او ) تكرار مىشود ، كه در خواندن آن لرزه بر اندام خداترسان افتد ، و سپس آرامش دهد به آنان و دلهايشان را به ياد خدا مشغول سازد و اين قرآن هدايت خداست كه هركه را خواهد به آن رهبرى فرمايد و كسى را كه خدا گمراه كند ديگر او را راهنمائى نيست .